Ik ben Michael, 30 jaar oud en trots om homo te zijn en deel uit te maken van de LGBTQIA+ gemeenschap! In deze gastpost wil ik je graag meer vertellen over heteronormativiteit (ik zal later uitleggen wat dat is), enkele feiten over de gemeenschap en Pride en je vertellen over mijn persoonlijke ervaringen met onderwerpen zoals naar buiten komen, homofobie en mijn pad naar mijn persoonlijke Pride. Maar waarom Pride eigenlijk? Als hetero ben je niet trots op hetero zijn, of wel? Als homoseksuele man wordt je vaak geconfronteerd met de homofobe opmerking "Ik heb niets tegen homo's, maar moet je het altijd zo laten hangen?". En mijn antwoord daarop is: "Ja, we moeten wel!" Ik wil in staat zijn om mijn seksuele geaardheid en identiteit uit te drukken, net zoals heteroseksuele cis mensen (mensen die zich identificeren met hun biologische geslacht) dat vanaf een vroege leeftijd mogen doen.
Heteronorativiteit - onbewust programmeren
Vanaf jonge leeftijd leren we welke rolmodellen van mannen en vrouwen sociaal geaccepteerd en gewenst zijn, hoe we moeten zijn, wat er van ons wordt verwacht en wat niet. Een voorbeeld: Als ik terugdenk aan mijn jeugd en denk aan de spelen die we speelden, is het eerste wat in me opkomt "vader, moeder, kind." Het was geen twijfel dat een jongen natuurlijk de vader en een meisje de moeder speelde. Op deze manier imiteerden we het gedrag en de dynamiek die we hadden ervaren met onze eigen ouders. Een ander voorbeeld: we kennen allemaal ouderlijke wijsheid en genderclichés zoals "een indiaan kent geen pijn" (als een jongen huilt) - meisjes zijn goed gedraagt, demure en goed op school, jongens dragen lichtblauw - meisjes dragen roze, jongens spelen met speelgoedauto's - meisjes met poppen, jongens willen astronauten of brandweermannen zijn - meisjes, prinsessen of supermodellen. Deze lijst zou eeuwig kunnen doorgaan, maar het illustreert heel goed hoeveel rolmodellen en verwachtingen ons vanaf een vroege leeftijd worden opgelegd, die steeds meer worden verankerd in onze gedachten en acties hoe ouder we worden. Deze waarden en genderrollen worden ook wel heteronormativiteit genoemd. Nergens, echt op geen enkel moment in mijn jeugd waren er tegenvoorbeelden die me zouden hebben laten zien dat andere realiteiten van het leven ook mogelijk of zelfs liefhebbend zijn en tolerantie en respect verdienen. En dit gebrek aan alternatieven voor hoe iedereen zijn leven kan vormgeven beïnvloedt ons voor de rest van ons leven; we schaamden ons om iets anders te willen, om iets anders te voelen, om iets anders te zijn - ook al zijn we allemaal gelijk en even waardig.
Uit & de vraag "Wie ben ik?"
Opgroeien met deze onvrije en bekrompen werkelijkheid maakt het moeilijk om naar buiten te komen of zelfs te beseffen dat jullie anders zijn. Dit zeer belangrijke besef dat veel, zo niet al, van deze geleerde waarden niet van toepassing zijn op je eigen persoon en niet van toepassing zijn wordt in deze context overweldigend en angstaanjagend. Als ik geen klassiek gezin heb met een "vader, moeder en kind" op een bepaald moment, als ik creatief en emotioneel ben als jongen, als ik luid en opstandig ben als meisje, zelfs analytisch of technisch begaafd, als ik jongens als jongen of als meisje leuk vind, als ik helemaal geen interesse heb in seks, als ik in het verkeerde lichaam, als ik gewoon niet past in de vorm van de samenleving, wie ben ik dan? Ben ik dan nog steeds lief? Ben ik nog steeds waardevol? Hoe zal mijn toekomst eruit zien? Wat kan ik als gids gebruiken? Al deze vragen komen tot jongeren die net zijn gekomen tot het besef dat ze deel uitmaken van de LGBTQIA+ gemeenschap. Gelukkig is er nu steeds meer vertegenwoordiging van LGBTQIA+ mensen in de media- en popcultuur. Toch doen zich dezelfde vragen voor bij jongeren die op het punt staan naar buiten te komen.
Trots komt niet vanzelf.
Als onderdeel van onze gemeenschap, zullen jullie op een bepaald moment in je leven onvermijdelijk geconfronteerd worden met deze stapel gebroken stukken van je eigen identiteit en levenswerkelijkheid en moeten jullie je eigen mozaïek creëren. Wie of wat is familie voor mij, wat betekent het zijn van een man / vrouw / divers voor mij, en wie ben ik eigenlijk? En als ik dat weet, ben ik dan goed zoals ik ben? Voor de meesten van ons is het vinden van onze identiteit een lang proces met vele ups en downs. En als we het punt hebben bereikt waarop we kunnen zeggen: "Ik ben goed zoals ik ben. Ik ben waardevol, ik ben lief" als we hebben geïnneraliseerd dat onze eigen identiteit en realiteit van het leven is net zo waardevol en waardig van bescherming en heeft net zoveel recht om te bestaan en verdient tolerantie en respect als die van heteroseksuele samenleving, dan hebben we alle reden om trots te zijn en om het "uit te laten hangen."
"De eerste trots was een opstand"
In Duitstalige landen komt de term CSD vaker voor. CSD is de afkorting van "Christopher Street Day" en herdenkt de eerste opstanden van de LGBT beweging. Op 28 juni 1969 verzetten homoseksuelen en transseksuelen zich voor het eerst tijdens een politie-inval in de Stonewall Inn (een populaire homobar op Christopher Street in New York) tegen het geweld tegen homoseksuele en transgenders en de willekeurige arrestaties die toen gebruikelijk waren. Vanuit dit aanvankelijke verzet en de daaropvolgende onrust, die grotendeels werd veroorzaakt en geleid door de travestieten en transvrouwen Marsha P. Johnson en Sylvia Rivera, een beweging die niet langer kon worden gestopt. Sindsdien komen homoseksuele, biseksuele en transseksuele mensen jaar in jaar uit op voor hun rechten en herdenkt Christopher Street Day nog steeds dit eerste gewelddadige verzet en deze helden van onze gemeenschap.
LGBTQIA-Wat?
Terwijl deze opstanden een jaarlijkse traditie werden en homoseksuele en transgender mensen jaar na jaar de straat op gingen voor hun rechten en hun eerste successen behaalden, breidde het spectrum van seksuele geaardheid en genderidentiteiten die in de gemeenschap werden verzorgd zich uit. Steeds meer termen voor groepen mensen die nog steeds ondervertegenwoordigd en ongewenster waren dan homoseksuelen werden toegevoegd aan de vorige letters "LGBT."
Tegenwoordig wordt de term LGBTQIA+ meestal gebruikt. De "L" staat voor "lesbisch," de "G" staat voor homo's. De "B" staat voor biseksuelen, d.w.z. mannen of vrouwen die zich aangetrokken voelen tot zowel mannen als vrouwen. De "T" verwijst naar transpersonen, d.w.z. mensen die niet het gevoel hebben dat ze tot hun aangeboren biologische geslacht behoren, maar tot het andere (binaire) geslacht.
De "Q" is iets ingewikkelder: "Q" staat voor "flikker." Net als de Duitse "Schwul" was de term aanvankelijk een slur voor homoseksuelen en betekende zoiets als "vreemd" of "anders." Maar zoals 'Schwul', nam de gemeenschap dit woord aan als een positieve zelfoprichting en veranderde daarmee de connotatie van de term. Vandaag de dag heeft homo twee hoofdbegrippen: Ten eerste is het gewoon een overkoepelende term voor alle seksuele geaardheid en genderidentiteiten die de gemeenschap omvat. Dus als ik wil zeggen "Ik ben deel van de LGBTQIA+ gemeenschap, ik ben anders en ik ben er trots op" kan ik zeggen "Ik ben homo." Anderzijds is het woord 'queer' in het recente verleden ook steeds meer mensen geworden die zich niet kunnen identificeren met de sociaal gevestigde binaire geslachten en die gender zien als een vloeibaar spectrum en zich daarom ook omschrijven als divers, niet-binair of geslachtsfluid.
De "I" staat voor interseksuelen, d.w.z. mensen die aangeboren biologische kenmerken van beide geslachten hebben. En "A" verwijst naar aseksuele mensen, d.w.z. mensen die geen zin hebben in seksuele activiteit of interesse hebben. Het plusteken is representatief voor alle andere seksuele geaardheden en genderidentiteiten die op het LBTQIA+ spectrum staan, maar niet zo duidelijk kunnen en willen worden gecategoriseerd en dat onze gemeenschap zal blijven groeien zoals in het verleden en, met meer onderwijs, zullen ook nieuwe ondervertegenwoordigde groepen worden gehoord.
Waarom is Pride vandaag nog steeds belangrijk?
We hebben in het verleden al veel bereikt met de legalisering van homoseksualiteit en de introductie van homohuwelijken. Maar ook vandaag de dag zijn er nog veel zaken waarvoor we moeten blijven demonstreren: tot op heden is sekse met hetzelfde geslacht nog steeds strafbaar in 69 landen over de hele wereld - in sommige landen draagt het zelfs de doodstraf. En onze hard-won rechten zijn niet zo oud als je zou denken: homoseksualiteit werd pas in 1994 volledig gelegaliseerd in Duitsland. Tot die tijd werd homoseksualiteit nog steeds als een overtreding in het Wetboek van Strafrecht in de beruchte paragraaf 175, die hele generaties homoseksuele mannen de discriminerende bijnaam "175er" opleverde. Bijzonder schokkend: volgens de WHO werd homoseksualiteit tot 1993 als een ziekte beschouwd. Sindsdien heeft de gemeenschap veel kunnen bereiken. Wereldwijd zijn 28 landen voor homoseksuele paren getrouwd - in Duitsland sinds 2017. In totaal twaalf landen hebben een expliciet verbod op discriminatie op grond van seksuele geaardheid en genderidentiteit in hun grondwet, waaronder Bolivia, Mexico en Oostenrijk. Maar er is nog veel te bereiken: in Duitsland worden seksuele geaardheid en genderidentiteit nog steeds niet beschermd tegen discriminatie door de Basiswet. Mannen die seks hebben met mannen mogen nog steeds geen bloed en biseksueel, transgender, intersekse, aseksuele en niet-binaire mensen doneren en er is nog steeds weinig bereikt voor hun rechten.
Mijn persoonlijke Pride verhaal
Om precies deze redenen is het ook voor mij persoonlijk van groot belang om het bewustzijn over LGBTQIA+ en Pride te vergroten en zelf deel te nemen aan Pride. Ikzelf moest te maken hebben met veel discriminatie en pesten in mijn jeugd en jeugd. Andere kinderen en tieners noemden me homofobe namen voordat ik me realiseerde dat ik me aangetrokken voelde tot mijn eigen geslacht. Dus ik ben nooit het soort homo geweest die zich goed kan verstoppen en zich kan mengen in de menigte. Als een creatieve en artistieke geest, ik ben altijd tentoongesteld en meedogenloos blootgesteld aan homofobe pestkoppen. Het was een lange weg voordat ik mezelf kon accepteren zoals ik ben. En nog een langere reis tot ik mezelf kon liefhebben en accepteren. Mijn pad naar het vinden en uitleven van mijn eigen Pride is representatief voor de paden van zoveel mensen in de LGBTQIA+ gemeenschap. En of je nu een van hen bent, een supporter of gewoon geïnteresseerd in het onderwerp, ik zou graag jou en alle andere lezers met een laatste boodschap willen achterlaten: Je bent waardevol, je bent lief en goed precies zoals je bent, dus: wees trots!
Happy Pride!
Jouw Michael.
