Terwijl ik aan het eind van het jaar door mijn Instagram feed scroll, zie ik steeds meer memen langs de lijnen van "2022: januari, februari... zomer, winter." Mijn inbox zit vol met memen die we heen en weer sturen naar onze vrienden - elk meer passend dan de laatste. Ook hier heeft de moderne memecultuur een fenomeen gevangen: 2022 lijkt ons niet collectief een marathon te hebben gevoeld, maar eerder een echt snelle sprint. We knipperden nauwelijks drie keer en het is al kerst. Het is een beetje gek hoe zoveel verschillende mensen dezelfde periode van een jaar op een soortgelijke manier kunnen waarnemen. En nu het jaar ten einde loopt en we onvermijdelijk in de gebruikelijke reflecterende stemming vervallen, lijkt dit weer bijzonder merkbaar.
Voor dit laatste artikel van het jaar voor het tijdschrift JUNGLÜCK heb ik veel nagedacht over wat het zou kunnen zijn. Moeten we nog een jaar terugblikken waarin zoveel negatieve en schokkende gebeurtenissen het medialandschap en ons privéleven hebben overspoeld? Zijn er nu nog woorden die op hun plaats zijn? Woorden die algemene hoop en vreugde voor het nieuwe jaar kunnen overbrengen? Ik denk dat u en alle andere lezers heel individuele gevoelens, hoop, angsten, dromen en plannen naar het volgende jaar zullen dragen. Je weet het beste wat je gedachten zijn aan het eind van het jaar. Daarom wil ik hier niet ingaan op de gebruikelijke resolutiethema's van Nieuwjaar, of een monoloog over de JUNGLÜCK die in 2022 is bereikt (ook al zou er genoeg zijn om over te praten). Ik wil het liever hebben over iets dat ons tegenwoordig vooral verbindt: Tijd.
Tijdgevoel in 2022
Na de coronavirus beperkingen van de afgelopen jaren, een beetje meer joie de vivre terug in 2022. Steeds meer vrijheid, sociale bijeenkomsten en een zee van recreatiemogelijkheden - bijna zoals voorheen. Tegelijkertijd ontvouwen zich dramatische scènes in de wereld. Politieke situaties komen tot een hoofd, noodtoestanden, toestanden van nood, vrijheid komt abrupt tot een einde. En wij dan? We leven in een evenwicht tussen gelukkige welvaart en aanhoudende wereldsogenheid. De tijd staat stil en loopt dan des te sneller weg. Er zijn momenten geleefd, er zijn vele dagen ervaren en de tijd is echt gevoeld, in het hier en nu. En misschien is dat de reden waarom onze gevoelens van tijd op een of andere manier samen zijn, niet langer zo eenzaam als in voorgaande jaren. En tijd wordt een gevoel dat we delen, geen methode van meting, een tijd of een kalenderjaar.
Een jaar met veel leven
Een jaar waarin er zoveel is gebeurd. Voor jou, voor mij, voor iedereen. Mooi, verdrietig, belangrijk, juist, adembenemend, "de wereld in zijn adem houden" ... En misschien is het niet in onze macht om onze eigen gevoelens over tijd te bepalen. En we zullen nooit in staat zijn om de tijd te stoppen. Maar het is aan jullie hoe jullie je tijd willen vormgeven - een herinnering die ons dit jaar heeft gegeven. Want ondanks alle negativiteit, onrust en tragedie die zich in de wereld afspeelt - of misschien juist daardoor - hebben we 2022 gebruikt om te leven.
We vulden het met mensen, met festivals, met goed eten en sport, met barbezoeken, familiefeesten en verpakte reistassen. We hebben veel meegemaakt, van dagen met goede vrienden tot nachten met vreemden die vertrouwd werden. We dansten, lachten, omhelzen, kusten en zochten nieuwe hechtheid. We konden de wereld weer verkennen, midden in golven en menigten staan. En zelfs daarvoor konden we de momenten zien waarop we konden ademen, toen we dankbaar wilden zijn en onze ogen gesloten wilden houden om het gevoel van tijd vast te houden, en voordat het weer uitvliegt, gewoon een versnelling naar beneden schuiven voor het moment.
"Tijd vliegt als je plezier hebt" - open je ogen en we zijn terug in de heetste vrije tijd stress in een lange tijd. En samen vullen we allemaal de dagen, weken en maanden met leven. Rustig en onopgemerkt glijdt de tijd voorbij en het is al december en ik zit in mijn keuken, schrijf deze regels en voel me volledig verbonden met jou en iedereen daarbuiten. Sluit je ogen en haal diep adem, want ik wil dit gevoel van tijd, dit spel van emoties, inlijsten en ophangen. Als dagelijkse herinnering dat we vrij zijn om ons leven vorm te geven en dat we na al die afstand en ontbering zelfs in iets abstracts als "tijd" een gemeenschappelijke basis kunnen vinden. En voordat we het nieuwe jaar ingaan, is er nog maar één ding te zeggen: veel plezier.
