Vandaag wil ik schrijven over een onderwerp dat me na aan het hart ligt. Naast UV bescherming, natuurlijk! :)
Het gaat allemaal om de huid reinigen. Of liever, de juiste reiniging en waar je aandacht aan moet besteden. Zodat je huid echt de best mogelijke zorg krijgt die je kunt geven. Het gaat dus om oppervlakteactieve stoffen, hun gebruik als actieve reinigingsmiddelen en ik zal ook kort kijken naar hun nevenactiviteiten: Oppervlakteactieve stoffen als emulgatoren.
Omdat velen van jullie zich misschien afvragen wat oppervlakteactieve stoffen werkelijk zijn, wat ze met de huid doen en of oppervlakteactieve stoffen misschien zelfs gevaarlijk zijn?
Daarom geef ik je 6 feiten over oppervlakteactieve stoffen die u moet weten, zodat u beter kunt begrijpen en uw reinigingsproducten in de toekomst kunt kiezen! 3 van hen komen gedeeltelijk 1Kom op.
#1 Oppervlakteactieve stoffen zijn amfifilische stoffen
Fig. 1
"Amphiwas" vraag je? Amfifilisch betekent dat het molecuul een deel heeft - in dit geval noemen we het de "kop" - dat super comfortabel voelt in waterachtige stoffen, of water. Het andere deel van het molecuul, echter, in dit geval de "rest", houdt van vetten en olieachtige stoffen. Afhankelijk van de lading van het hoofd en hoe groter het verschil tussen het hoofd en de rest, hoe meer polair en actief de oppervlakteactieve stof is.
Het is ook te danken aan zijn toepassingsgebieden en de wijze van handelen aan deze eigenschap. Ik vond een goede vergelijking in Heinz Kniemmen's kritische gids voor cosmetische ingrediënten. Knieriemen beschrijft oppervlakteactieve stoffen als de brownies van cosmetica. (1) Naar mijn mening is dit een absoluut geschikte term die recht doet aan de vele mogelijke toepassingen van oppervlakteactieve stoffen. U kunt oppervlakteactieve stoffen vinden in zeep, shampoos en reinigingsmiddelen voor de huid, maar ook in huishoudelijke producten. En we gebruiken ze bij het mengen van crèmes.
# 2 Oppervlakteactieve stoffen Behandelen als wasstoffen en emulgatoren
Fig. 2
Omdat oppervlakteactieve stoffen (van de Latijnse "tensus" = gespannen -> de oppervlaktespanning verminderen) zoals zowel vet als water, kunnen ze deze twee stoffen combineren, die elkaar eigenlijk afstoten. Dit doet me altijd denken aan salade dressing. Als u schudt of het verband roer en laat het een tijdje staan, zal de olie altijd blijven zitten. Om een uniforme vloeistof te verkrijgen, zou je een oppervlakteactieve stof/emulgator nodig hebben die de oppervlakte- of oppervlaktespanning van de stoffen vermindert. Maar laten we dat niet in de salade doen. :)
Een emulgator is onmisbaar in crèmes. We hebben een stof nodig die plantaardige oliën, zoals onze Argan Oil, combineert met in water oplosbare actieve bestanddelen zoals Hyaluronzuur. Tadaa - wie had dat gedacht, de hardwerkende oppervlakteactieve stoffen nemen het over.
Ze steken hun hoofd in het Hyaluronzuur, om het zo te zeggen, en de rest grijpt de Argan Oil, omsluit het in kleine kralen (zie Fig. 2) en verspreidt het over de gehele "massa." Dit zijn trouwens de zogenaamde micelles. Meer hierover verderop in het artikel.
Dit creëert een crème. Er zijn olie-in-water emulgatoren en ook water-in-olie emulgatoren. Als je wilt, kan ik hier ook een apart artikel over schrijven. Laat me weten wat je interesseert!
Ja, en omdat oppervlakteactieve stoffen zo goed zijn in mengen, worden ze ook beschouwd als uitstekende reinigingsmiddelen. Ze helpen het water om vetoplosbare vuil en make-up uit onze gezichten te verwijderen, om het zo te zeggen. Natuurlijk doen ze dit ook in de keuken, de wasmachine enzovoort. Net als de Argan Oil vangen ze in dit geval vuildeeltjes en verdelen ze in het waswater. Best cool naar mijn mening.
# 3 Oppervlakteactieve stoffen worden voornamelijk onderscheiden door hun water-liefhebbende "hoofd"
Fig. 3
Zoals je kunt zien in mijn Fig. 3, sommige hydrofiele uiteinden dragen elektrische ladingen en sommige niet. Deze ladingen bepalen hoe goed de oppervlakteactieve stof in water oplost, de pH-waarde van de oppervlakteactieve stof en dus de werkingswijze ervan. Bovendien bepaalt deze lading ook hoe sterk en dus hoe agressief een oppervlakteactieve stof is voor onze huid en het milieu!
Er zijn
anionische oppervlakteactieve stoffen
Kationische oppervlakteactieve stoffen
amfotere oppervlakteactieve stoffen
Neutrale/niet-ionische oppervlakteactieve stoffen
Zodat ik niet zo veel hoef te doen, heb ik een paar diagrammen en tekeningen voor je gemaakt. Ik hoop dat je ze begrijpt en ze helpen je om de eigenschappen van onze kleine brownies beter te begrijpen.
Anionische oppervlakteactieve stoffen
Fig. 3.1
De negatief geladen oppervlakteactieve stoffen hebben het hoogste reinigingsvermogen en zijn te vinden in veel vrij schuimende wasmiddelen en gels. Een zeer veel voorkomende vertegenwoordiger hier is natriumlaurethsulfaat! In Fig. 3.1 u kunt zien hoe de naam is verzonnen.
Sulfaten behoren tot de meest agressieve oppervlakteactieve stoffen. Dit komt omdat ze niet stoppen bij uw huid oliën en daarom vallen uw beschermende zure mantel. Ze openen de deur naar bacteriën en ongewenste vreemde lichamen. Als gevolg daarvan worden ze verdacht van het veroorzaken van allergieën, droge huid, bros haar en een schilferige hoofdhuid. (3)
OPMERKING: U kunt anionische oppervlakteactieve stoffen meestal herkennen aan de term "natrium" (de tegenwerking voor de negatieve lading) en "sulfaat" oppervlakteactieve stoffen moet worden vermeden.
Er zijn echter ook niet-ionische oppervlakteactieve stoffen, zoals dinatriumcocoylglutamaat, die iets milder is en daardoor beter verdragen wordt. Het hangt altijd af van welke reinigingskracht je wilt van een product. Het belangrijkste is dat je je bewust bent van waar je mee te maken hebt. De beslissing is uiteindelijk aan jou!
Maar wat ik me nu afvraag is: heeft onze huid zo'n sterke reiniger nodig? Immers, gezonde huid heeft goede zelfregulering. Het is een autonoom orgaan. Wij willen er alles aan doen om ervoor te zorgen dat de huid zijn taken kan uitvoeren en vooral zijn capaciteiten ongehinderd kan vervullen.
Natuurlijk, externe invloeden veranderen en onze levensstijl laat vaak zijn stempel drukken. Dit maakt het des te belangrijker om irriterende stoffen zoveel mogelijk te vermijden en de gezondheid van de huid serieus te nemen.
Over gezondheid gesproken, de gezondheid van ons milieu speelt ook een belangrijke rol, vooral in verband met oppervlakteactieve stoffen. Later meer hierover.
De zeep
Anionische oppervlakteactieve stoffen omvatten ook normale oppervlakteactieve stoffen voor zeep. Ze worden gevormd wanneer vetten, zoals kokosolie, worden afgebroken met behulp van een alkalische oplossing. Dit proces, ook wel bekend als verzeping, produceert een kalium- of natriumzout van het oorspronkelijke vetzuur.
Zeep is niet ideaal voor onze huid. Dit komt omdat ze ervoor zorgen dat de huid opzwellen en de beschermende zure mantel aanvallen. Dit is ook te wijten aan de relatief hoge pH-waarde van 7-8. (3)
Echter, een hoge waskracht kan wenselijk zijn, vooral bij het wassen van de handen, dat is waarom de beproefde zeep vaak wordt gebruikt. Daarnaast is het ook gemakkelijk biologisch afbreekbaar.
Kationische oppervlakteactieve stoffen
Fig. 3.2
Ammoniumverbindingen worden hier bij voorkeur gebruikt om de positieve lading van kationische oppervlakteactieve stoffen te behouden. Het tellerion is vaak het chloride anion. Aangezien kationische oppervlakteactieve stoffen meestal niet worden gebruikt als wasmiddel voor grondstoffen, maar eerder in haarshampoos en conditioners om ervoor te zorgen dat het haar niet na het wassen vliegt, verwaarloos ik ze hier een beetje.
Cetrimoniumchloride zou een voorbeeld zijn van INCI. (2)
Neutrale/niet-ionische oppervlakteactieve stoffen
Fig. 3,3
Zoals hun naam al doet vermoeden, zijn neutrale oppervlakteactieve stoffen niet belastbaar. Ze zijn daarom ook zeer mild en huidvriendelijk. Maar ze schuimen ook nauwelijks. Ze omvatten een reeks zeer chemische klinkende oppervlakteactieve stoffen.
Vetzuurethanolamiden, vetalcoholethoxylaten, macrogolvetzuuresters (PEG) en alkylpolyglycosiden.
De alkylpolyglycosiden zijn mijn favorieten hier. Ze worden ook wel suikeroppervlakten genoemd omdat hun hydrofiele hoofd bestaat uit een suikermolecule. Ze hebben vrijwel geen effect op de huidbarrière en verminderen ook het irritatiepotentieel van andere oppervlakteactieve stoffen aanzienlijk. Ze verbeteren de droge kammenbaarheid van het haar, de stuiter en treksterkte. Topoppervlakten, met andere woorden!
Je herkent ze vaak aan het woord "glucoside" of "sucrose."
Amfotere oppervlakteactieve stoffen
Fig. 3,4
Deze oppervlakteactieve groep combineert de positieve eigenschappen van anionische en neutrale oppervlakteactieve stoffen. Ze zijn mild, maar hebben nog steeds een goede reinigingskracht en zelfs een zeer acceptabele schuimende prestaties! Ze zijn ook gemakkelijk biologisch afbreekbaar. (2)
Je herkent ze aan het woord "betaïne" en "ampho"!
Betaïnes zijn hun naam aan betaïne verschuldigd. Een stof die qua structuur zeer vergelijkbaar is en afkomstig is van de suikerbieten (Beta vulgaris). Ze worden vaak gebruikt in combinatie met anionische oppervlakteactieve stoffen om hun irritatiepotentieel te verminderen terwijl ze een goed reinigingsvermogen behouden.
Nu ben je tenminste goed voorbereid op de basis van oppervlakteactieve stoffen. U kunt meer te weten komen over wat de micelle is alles over en hoe om voorzichtig maar effectief reinigen van uw huid in de volgende blog post!
Neem de tijd voor jezelf en wees goed voor jezelf!
Jouw Leonie.
Bronnen
Cosmetische ingrediënten van A tot Z, Heinz Knieremen, 6e editie, 2005, AT Verlag Baden en München
Body care science and cosmetics, Sabine Ellsässer, 2e editie
Gids voor de wereld van cosmetica, Esther Witte, 2e editie, 2019
